FRANTZISCA CORSI, DA OFICINA DA LINGUA SARDA
"A estandarización non é un problema de lingua, senón social"
[11/03/2004 013] Frantzisca Corsi traballa no Ufitziu de sa Limba Sarda (oficina para a lingua sarda), con sede en Nùgoro, e está ilusionada. Cre no futuro do sardo, unha lingua que falan 1.500.000 persoas na illa italiana de Sardeña. Unha lingua conservadora entre as románicas, falada en vilas e aldeas, nunha das rexións máis pobres da República Italiana e que agora está a dar os primeiros pasos no proceso de estandarización.
Vieiros: Dende a Oficina están a iniciar un proceso de estandarización ortográfica complexo, porque o sardo presenta importantes diferenzas dialectais. Os sardos do XXI ven o sardo como unha lingua única?
Frantzisca Corsi: Ese é un dos maiores problemas que temos posto que a xente non quere aceptar o estándar. A maior parte dos falantes de sardo cren que a súa lingua está feita só para usarse en ámbitos informais e por iso cren que a lingua modernizada non é auténtico sardo. Teñen medo os falantes de perder a súa variedade local, a súa identidade. Non queren que se perda o que eles entenden que é a súa lingua. Así que, loxicamente, conseguir o éxito no proceso de estandarización non é tanto unha cuestión lingüística como sociolingüística. O reto é acadar un código que a xente recoñeza como propio, como o seu sardo.
Ademais do proceso de estandarización, que máis traballos está levando a cabo a Oficina da Lingua Sarda?
Fundamentalmente queremos darllle visibilidade á lingua. Estamos traballando nun corrector automático, nun dicionario de estándar e variedades dialectais, así como nunha enciclopedia on line... Tamén estamos preparando e mantendo formadores de sardo, para que lles aprendan a lingua escrita ao persoal da administración de Sardeña.
Vostede é de Nùgoro e traballa a Nùgoro, unha vila que se considera a capital da lingua sarda. Que diferenza de actitude hai entre os falantes nugoreses e os de Cagliari, a capital económica da illa?
Cagliari ten 200.000 habitantes, e Nùgoro uns 30.000. Nùgoro è unha vila, moi tradicional, que conservou a forma máis pura de sardo, o que a xente considera coma o mellor sardo. Soubemos manter mellor a tradición. Pero Cagliari, claro, é o motor económico, e a presenza do sardo alí é episódica. No interior da illa, máis pobre, conservamos o sardo; nas cidades da costa o italiano é a moeda de curso corrente, e a xente non ten necesidade de falar o sardo para nada.
Como afectou o goberno Berlusconi ao sardo?
Apenas nada. A súa posición foi dunha neutralidade total. Os primeiros pasos da Oficina da Lingua Sarda déronse co goberno das esquerdas, e agora chegaron as dereitas e nada cambiou... Nin para ben nin para mal.
Iso é como o ve Roma. E os partidos que traballan na illa, como ven o sardo?
Non lles interesa en absoluto. Nin ás esquerdas nin ás dereitas. Nin a prol nin en contra. Amosan unha total indiferenza. Só o partido independentista sardo fai bandeira da lingua, pero non como un obxectivo claro senón máis ben como escusa, como unha ferramenta da evidencia da identidade sarda, como un paso máis para a independencia. En calquera caso, a influencia deste partido é ben escasa.
Onde vai estar o sardo en 2050?
Eu o futuro do sardo véxoo ben. Estes que estamos dando son, de momento, aínda os primeiros pasiños para a súa recuperación. E creo que, para o pouco tempo que levamos traballando nisto, temos moito andado.
E en relación coas outras linguas italianas? Cal ten máis posibilidades de futuro?
Non sabería dicirlle. O sardo é pouco potente, porque a Sardeña é unha rexión pobre. Pola contra, o valdostano, que se apoia nunha economía forte e desenvolvida, ten moitas máis posibilidades de éxito. Quizais un caso parello ao do sardo sexa o do friulano, por exemplo.
http://www.vieiros.com/publicacions/...?Ed=5&id=35314




3] Frantzisca Corsi traballa no Ufitziu de sa Limba Sarda (oficina para a lingua sarda), con sede en Nùgoro, e está ilusionada. Cre no futuro do sardo, unha lingua que falan 1.500.000 persoas na illa italiana de Sardeña. Unha lingua conservadora entre as románicas, falada en vilas e aldeas, nunha das rexións máis pobres da República Italiana e que agora está a dar os primeiros pasos no proceso de estandarización.
Rispondi Citando
