



E basos che aba a fruschu, a tie puru, Giuighissa istimada.
No allumes candelas a nisciunu, deo non tenzo santos ne in chelu e ne in terra.
Ma finas si no faeddo calchi bolta tenzo disizu de sos cumpanzos de una bia. Mi tocat, gia est beru, de passare in terrinos chi no mi piaghen, inue su ludrau m'imbrutat sos pes, ma camino chirchende de ponner sos pes subra sas pedras, lassende chi sos ludraos no mi tochen e pois si sichen dae issos matessi.
E ite mi naras de sas cosas de su Giugadu?


E basos che aba a fruschu, a tie puru, Giuighissa istimada.
No allumes candelas a nisciunu, deo non tenzo santos ne in chelu e ne in terra.
Ma finas si no faeddo calchi bolta tenzo disizu de sos cumpanzos de una bia. Mi tocat, gia est beru, de passare in terrinos chi no mi piaghen, inue su ludrau m'imbrutat sos pes, ma camino chirchende de ponner sos pes subra sas pedras, lassende chi sos ludraos no mi tochen e pois si sichen dae issos matessi.
E ite mi naras de sas cosas de su Giuigadu?








Ma brullande ses? Ite cheret narrer "m'est benende su disizu de mi nche torrare a cuile"? Chi inue so deo no podes esser tue?
E pois deo "no so torradu", ma comente tiu Bustianu Sale, su procarzu de Montanaru
"ispolcu, imbulzighinadu e imbusciadu
cun su fusile a coddu, a fuste in manu,
in subra de una rocca incapucciadu......."
so istadu e so semper presente.
Boisateros "giovanos", prus a prestu, estote parati, istade semper prontos, ca su tempus de sas bardanas podet benner in calesisiat momentu!