
Originariamente Scritto da
akuardenti
Po comenti dda biu deu, sa chistioni de sa lingua sarda est tropu pagu intendia de sa genti. E sa politica est su sprigu de sa sotziedadi. Bosartrus intendeis medas proclamus de parti de is politicus in campànnia eletorali asuba de custas chistionis ? deu intendu sceti acinnus meda vagus. E is partidus chi pigant prus votus funt cussus chi ndi chistionant prus pagu! Bolit nai ca sa genti est pagu interessada, doghinuncas is partidus ndi iant chistionai de prus, abarrai sigurus. E mancai iant fai puru cosas in prus. Ma est berus ca custa resistentzia de sa genti a su sardu est cunsighentzia de una politica culturali italianista centralista, de sa censura de sa scola e de is medius de comunicadura chi ancora esistit. E’ totu custu, e atru puru, chi at portau e pòrtat sa genti a s’ecuatzioni: Italianu= cultura = progressu. E sa cosa si mantènnit, comenti su cani chi si mùssiat sa coa sua etotu.
Sa politica depit fai cosa meda, ma totus nosus puru podeus fai calincuna cosa. A partiri de ddu torrai a fueddai custu sardu.
In arrespusta a Donihellu: deu bivu in Casteddu una tzittadi innui su sardu s’intendit pagu. Est berus, is cunditzionamentus sotzialis funt mannus e in medas cuntestus seus portaus a s’esprimi in italianu, mancai su sardu ddu stimeus. Deu ti potzu nai perou ca su sardu ddu umperu meda de prus immoi de cantu fadiu calincunu annu fait. Cun amigus, collegas, in logus pubblicus. E t’apu a nai ca sa genti tenit abbisongiu de pigai coraggiu. Prus ddu intèndit su sardu, prus pigat fortza de ndi ddu bogai aforas. In Casteddu purus’intendit un’aria noa. E ti potzu nai ca oi is casteddaius chi no ddu connoscint su sardu, cumprendint ca ddis ammancat meda. E ddis parit bregungia puru. Fortzis a pagu a pagu is cosas s’ant a furriai a s’imbressi. No totu podeus fai a solus, ma su chi podeus fai totus est a ddu chistionai, a bogai is butonis!
A mio avviso la questione del sardo è troppo poco sentita in primis dalla gente. E in questo la politica mi pare rappresenti lo specchio della società. Ma quante volte sentiamo i politici trattare questi argomenti in campagna elettorale? Tutto si limita e pochi accenni molto vaghi. E i partiti che prendono più voti son quelli che ne trattano di meno. Ciò significa che son le persone prima di tutto ad essere poco interessate, se non fosse così state pur certi che questa questione qualche spazio in più nelle campagne elettorali la avrebbe. E magari i politici cercherebbero di far anche qualcosa in più. Ma è anche vero che questa diffidenza della gente verso il sardo è la conseguenza di una politica culturale italianista centralista che ha prodotto e produce censura nella scuola e nei mezzi di comunicazione. La coseguenza di ciò è ovviamente l’equazione: lingua italiana= cultura= progresso. Il tutto alla fine si auto mantiene in un circolo vizioso.
La politica deve fare molto, ma tutti noi possiamo fare qualcosa, in primis utilizzarlo, parlarlo nei diversi contesti. Così facendo si da coraggio agli altri per fare altrettanto. Se il condizionamento sociale è importante per la caduta di una lingua, lo è altrettanto per il suo recupero. Non tutto possiamo fare noi da soli, ma le nostre palle possiamo iniziare a metterle.